અતીત ના સંભારણા…(પાર્ટ – ૩)

————————————

સ્થળ અને સમયને અનુરૂપ થઇ જવું…. એને મેં જીવનમંત્ર માની લીધો હતો,, એટલે જ એક તદ્દન ભિન્ન વાતાવરણ, મેહસાણા શહેરથી દુર અંતરિયાળ દેદીયાસણ GIDC માં આવેલી એક ઇન્ટર નેશનલ પ્રોડક્ટ્સ (સીલીકોન સ્લીવ્સ.. માથાના વાળ જ પસાર થઇ શકે (૦.૩-૦.૮) એટલી જાડાઈથી લઇ.. નેવી જહાજોના ભૂંગળા કવર કરતી મોટી) મોનોપોલી સાથે બનાવતી ફેક્ટરી માં સેટ થઇ ગયો!

નવાઈની વાત એ હતી કે હાઈલી પ્રોફેશનલ સ્ટ્રીમ (મેડીકલ જેવી) માં વપરાતી આ પ્રોડક્ટ્સ તદ્દન અભણ અને અલ્પશિક્ષિત કહી શકાય એવા માણસો બનાવતા! અમારી કંપની ISO પ્રમાણિત પણ હતી..!! ફેક્ટરી માં ૨૧ નો સ્ટાફ. હું, કમલેશ (પ્રોડક્શન મેનેજર), સમીરભાઈ (ડીસ્પેચ ડીવ.), શંકરકાકા, યાદવકાકા, રાજુ મોટો બસ આટલાનીજ મસ્ટર પર સાઈન આવતી, બાકી બધાના અંગુઠા!!

એવામાં રાજુ મફા (ફેક્ટરી માં ત્રણ રાજુ હતા! એટલે છોગાં સાથે બોલવા પડતા.. લોચાના થાય એટલે!) ના લગ્ન લેવાયા. (૧૭ વર્ષની વયે..ઓફ્ફ્ફ્ફફ્ફ..!) બિચારો ડરતા ડરતા મને અને રાજુભાઈ (ફેકટરીના માલિક એ અમારા ત્રીજા રાજુ..!) ને ઇન્વાઈટ કરવા આવ્યો! (ઓફીસ માં હેલ્પર્સ અલાઉડ નોહતા.. પણ એ કેમ નોહતા એની જાણ પછી થઇ!)

એના ગયા પછી રાજુભાઈ કહે.. : “તું જઈ આવજે મારા વતી..!!.. એને સારું લાગશે..!!” અને બીજું વાક્ય થોડું ભાર દઈ બોલ્યા..”મારાથી થોડી જવાશે આમ પણ..??!!” હવે આ વાત મને સમજી નહિ એટલે કાઉન્ટર ક્વેશન કર્યો.. અને જવાબ વધારે આઘાત જનક હતો “વાત હેલ્પરની નથી.. તારા લગ્ન માં હું જરૂર આવતો!! પણ રાજુ એવી જગ્યાએ થી આવે છે જ્યાં અહીના કોઈ “સારા માણસો” નથી જતા..!!”

રાજુ એક પછાત વર્ગ માંથી આવતો હતો. અને દુનિયા ૨૧ મી સદી માં પ્રવેશ માટે તૈયાર હતી અને અહી આ કહેવતો સુધરેલો સમાજ ૧૮ મી સદીના વાહિયાત જાતિવાદ ને પ્રોત્સાહન આપી રહ્યો હતો! કદાચ કોઈક ને અડી જવાય તો પણ ઘેર આવી નહાવાનો રીવાજ હતો અહી.!!!

ઘણી બધી વાતો ઘર કરી ગઈ હતી. અને સંકલ્પ કર્યો કે આના માટે કૈક તો કરીને જ જંપીશ..!! શરૂવાત રાજુના લગ્ન થી જ કરી! હું કમલેશ અને સમીરભાઈ (બ્રાહ્મણ હતા! અને એય….[..:(..)…) ગયા અને અમને આવેલા જોઈ રાજુ ચોરી માંથી ઉઠી સીધો જ દોડી અમારા પગ માં પડી ગ્યો!.. કમલેશે અમારી ઓળખાણ એના સંબંધીઓ ને આપી, ત્યારે સૌ કોઈની નજરો અમારી તરફ હતી… તદ્દન વિસ્ફારિત..!! મેં એને ઉભો કર્યો અને.. કોણ જાણે કેમ પણ અનાયાસે ભેટી પડાયું..! એક ઉજળી કોમની વ્યક્તિ એમને આંગણે આવે એ હજીય દિવાસ્વપ્ન લાગતું હતું સૌ કોઈ ને.!!

મારી ઉમર તો એવખતે fy ના વિદ્યાર્થી જેટલી.. પણ ઠોકરો અને દુન્વયી વ્યહ્વારોએ મને ડબલ ગ્રેજ્યુએટ બનાવી દીધો હતો.! એટલું તો સમજતો થયો હતો કે… હમેશા ઉપરવાળાએ જ હાથ લંબાવો પડે છે… નીચેવાળાને ઉપર લાવવા માટે..!! રૂમ માં પૂરેલા ને બહાર કાઢવા તાળું બહારથી ખોલવું પડે છે!

એ પછી ૬એક માસ મેં ત્યાં જોબ કરી.. અને છેલ્લી સેલરી લેતી વખતે ચોક્કસ કહું તો…. હરખ ના આંસુ આવી ગયા હતા..!! મારી મહેનત રંગ લાવી. (ફેક્ટરી ના દરેક વર્કર્સ ને હું સાંજે ૫.૩૦ થી ૭.૩૦ ભણાવતો અને એમ કરતા મારે ઘેર અમદાવાદ આવતા રાત્રે ૧૧ વાગી જતા!) મસ્ટર પર દરેક વર્કર્સની સાઈન હતી.. એક પણ અંગુઠો નહિ..!!

રાજુભાઈના શબ્દો આજેય યાદ છે…”અહીની દરેક ફેક્ટરી માં તારા જેવો એક સુધારાવાદી એમ્પ્લોઇ હોવો જોઈએ…!! પછી સમાજના નિયમો બદલાતા વાર નહિ લાગે..!!”

રાજુભાઈ પણ રાજુ મફા ના “હાથે” લાવેલું પાણી પીતાં થયા હતા..!!!

~એજ..તન્મય..!

4 thoughts on “અતીત ના સંભારણા…(પાર્ટ – ૩)

પ્રતિસાદ આપો

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  બદલો )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  બદલો )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  બદલો )

Connecting to %s