સૂરજ…

ઉગે રોજ ને રોજ શરમાય સૂરજ ;
બની રાખ રેતીમાં અટવાય સૂરજ

જો શૂન્યાવકાશે દિશા રાહ ભૂલી;
કદી આંગળીએ પરોવાય સૂરજ

પડે સાદ ઢીલા ને લાચાર એના;
બને શ્વાસ ઠંડા ને ભીંજાય સૂરજ

પવન તો છે મારી કથાનો ગગનમાં ;
ખરો એ સુણી આમ મૂંઝાય સૂરજ

જલી જ્યોત આશા તણી એજ “હું”માં;
ઠંડોગાર એથી જો વર્તાય સૂરજ

419306_557401867633090_1031400920_n

~એજ તન્મય..!

પ્રતિસાદ આપો

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  બદલો )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  બદલો )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  બદલો )

Connecting to %s